Biegacz

Biegnij, żeby nie zapomnieć! Kładziemy kartki z listą słówek lub zwrotów do zapamiętania w pewnej odległości od ławki – można je przypiąć na tablicy, ale muszą być w takiej odległości, żeby uczeń nie mógł przeczytać słówek (bądź tekstu – w zależności od stopnia zaawansowania mogą być całe formy pisemne, np. list formalny, email, etc.) siedząc w ławce.

a) wersja dla uczniów indywidualnych – uczeń podchodzi do kartki ze słownictwem (pamiętaj, może to być email, list, krótkie opowiadanie, w zależności od stopnia zaawansowania – bardzo dobrze sprawdzają się tu formy wypowiedzi pisemnej!) i uczy się na pamięć pojedynczych słówek, zwrotów, etc. Nie ma limitu ilości podchodzeń do kartki ze słownictwem, nie ma też limitu czasowego na to zadanie. Po zapamiętaniu partii materiału (ile kto zdoła ;), uczeń wraca do ławki i pisze, ile zapamiętał, po czy ponownie idzie do kartki z zadaniem, opanowuje kolejną partię przedstawionego tam materiału, wraca na swoje miejsce i zapisuje, ile zdołał zapamiętać. I tak aż do końca treści wymaganej do powtórki. Ćwiczenie to świetnie wpływa na koncentrację, zapamiętywanie słówek jest atrakcyjniejsze, podczas chodzenia poprawia się krążenie, dzięki czemu energia ucznia oraz chęć do pracy wzrasta. Zatytułowałam to ćwiczenie ‘biegaczem’, ponieważ uczniowie, niezależnie od wieku, biegną, żeby nie zapomnieć! 😉 DUŻO ŚMIECHU GWARANTOWANE!!

b) w przypadku grupy ćwiczenie to robimy w parach. Wtedy jeden uczeń w parze jest biegaczem, a drugi pisarzem, przy czym w trakcie ćwiczenia lub po zakończeniu całości (szczególnie przy listach pojedynczych słówek) uczniowie w danej parze zamieniają się rolami. I konsekwentnie: biegacz idzie/biegnie do kartki z tekstem, zapamiętuje, ile zdoła, wraca do swojej ławki, w której siedzi pisarz i dyktuje mu treść, którą zdołał zapamiętać, po czym wraca do kartki z tekstem uczy się kolejnego fragmentu na pamięć i ponownie podchodzi do swojej ławki i dyktuje pisarzowi ze swojej pary kolejny, zapamiętany fragment tekstu. Dobrze by było, żeby pary miały różne teksty (słówka), aby uniemożliwić spisywanie od innych par! Ćwiczenie to gwarantuje naukę poprawnego literowania, ponieważ w trakcie dyktowania wychodzą wszystkie niejasności, których wyjaśnienie wiąże się z kolejną przebieżką do odległego miejsca z tekstem do zapamiętania. W przypadku starszych studentów można ich na chwilę ‘spuścić z oka’. Wówczas tekst do zapamiętania da się nawet przyczepić gdzieś na korytarzu – wiąże się to z dodatkowym ładunkiem emocji związanych z poprawnym zapamiętaniem jak największej ilości tekstu przygotowanego przez nauczyciela do powtórki.

Jeśli liczba uczniów jest nieparzysta, jeden słuchacz pracuje jak w przypadku ucznia indywidualnego. Patrz punkt a) wyżej!

Można poszerzyć to ćwiczenie o wzajemne sprawdzanie tekstów. Nauczyciel zbiera teksty wszystkich par oraz oryginały, po czym daje do sprawdzenia pracę i oryginał jednej pary innej parze. W przypadku na przykład różnych wzorów listów formalnych każda para zapoznaje się z przynajmniej dwoma typami takich listów, ponieważ musi bardzo dokładnie sprawdzić tekst ‚rywali’. Jeśli nie będzie w nim więcej niż 10 błędów, nauczyciel może postawić piątkę za pracę na lekcji uczniom z tej pary, która taki tekst ‚zapamiętała i przepisała’.

Dzięki takiej formie uczenia się słówek, bądź dłuższych form pisemnych wymaganych na egzaminach, uczeń bezbłędnie i na długo zapamiętuje niezbędne zwroty oraz układ tekstu!